Als ik terugkijk, voelden onze eerste maanden in Nederland enigszins onwerkelijk.

Huisvesting in Nederland
Omdat we van plan waren te blijven, moest ik me direct verdiepen in het Nederlandse administratieve systeem. Eén van de eerste dingen die we ontdekten, was dat Phoebe en ik toestemming nodig hadden om bij mijn vader in te trekken, aangezien hij van een woningcorporatie huurt. Gelukkig beschikt zijn appartement officieel over drie slaapkamers, waardoor dit mogelijk was.
Ik vond deze eis nogal ironisch, gezien de grote woningnood – en dan vooral het gebrek aan betaalbare woningen. In de praktijk hadden Phoebe en ik weinig alternatieven. Hoewel ik begrijp dat dergelijke regels deel uitmaken van een breder systeem, voelde het vaak tegenstrijdig en onnodig ingewikkeld.

Onderwijs voor Phoebé
Toch heeft het systeem ook zijn sterke kanten. Toen we eenmaal ingeschreven stonden, merkten de instanties al snel op dat Phoebe nog niet op school zat; ze hielpen ons haar te plaatsen in een schakelklas voor kinderen met beperkte kennis van het Nederlands. Ze heeft daar ongeveer vier maanden meegelopen en is na de zomervakantie doorgestroomd. Hoewel dit onderwijs nog op instapniveau ligt, helpt het haar om verder te werken aan haar Nederlands en zorgt het voor een soepele overgang naar de volgende niveaus binnen het reguliere onderwijs.

Op zoek naar werk
Omdat het financiële ondersteuningsnetwerk dat we in Niger hadden voor werk en privéleven wegviel na onze verhuizing naar Nederland, vroeg ik een overheidsuitkering aan en ging ik op zoek naar werk. De uitdaging was om uit te vinden waar mijn unieke combinatie van vaardigheden en ervaring het beste tot zijn recht zou komen. Met hulp van vrienden en nuttige hulp kon ik gerichter zoeken en vond ik werk bij het Bureau Traject Management van het Leger des Heils in Den Haag. Ik ben op 15 juni begonnen en heb het enorm naar mijn zin, zowel met het team als met het werk zelf, dat zich richt op het ondersteunen van mensen aan de rand van de samenleving. Het starten in een compleet nieuwe baan heeft veel van mijn tijd gevraagd en is zeker één van de belangrijkste redenen geweest voor de vertraging van deze nieuwsbrief.



Debriefing na ons vertrek uit Niger  
Aan het begin van dit jaar organiseerde SIM bijeenkomsten voor zendelingen en medewerkers die Niger moesten verlaten na de gebeurtenissen van oktober 2025. Phoebe en ik woonden er één bij in het noordwesten van Frankrijk. Het was een waardevolle gelegenheid om weer contact te hebben met vrienden en collega's, ervaringen te delen, ons gevoel van verlies te verwerken en weer vooruit te kijken. Ik ben enorm dankbaar dat we hierbij aanwezig konden zijn. Phoebe kreeg ook de kans om tijd door te brengen met een vriendin van de Sahel Academy; dat was een onverwachte zegen.