Omgaan met een steeds veranderende vriendenkring.

“Het is goed Zara*, nog één rondje met Caleb over het veld, en dan moeten we echt weg”, zegt Zara’s moeder tegen haar dochter. Tegelijkertijd speelt Zara's jongere zus met Phoebé. De twee zusjes waren klasgenoten en goede vrienden van onze kinderen. Maar nu vertrekken Zara en haar zus uit Niger, omdat hun ouders hun werk gaan voortzetten in een ander land. Als moeders hadden we bedacht om deze middag op de Sahel-campus af te spreken, zodat onze kinderen een laatste kans zouden hebben om elkaar te ontmoeten, bij te kletsen, te spelen en afscheid te nemen. Voor géén van hen is dit afscheid nemen ongewoon. Als zendingskinderen groeien ze op in een gemeenschap met constante veranderingen door veel wisseling van mensen. Ook al hebben social media het mogelijk gemaakt om contact te houden, afscheid nemen van mensen met wie je bevriend bent, wordt nooit gemakkelijk.

Als vanzelf denk ik aan de heel andere situatie waarin Blaise en ik opgroeiden. Nog altijd ontmoet Blaise vrienden uit zijn jeugd  . En tijdens mijn middelbare schooltijd waren er weinig wisselingen in de klas.
Wat vind ik hier nou van: Is het goed, is het slecht, of is het “gewoon anders”? Ik ben geneigd te denken dat het "gewoon anders" is. Enerzijds is het moeilijk om regelmatig afscheid te moeten nemen van vrienden en te wennen aan weer andere mensen en weer nieuwe vrienden te maken. Maar tegelijkertijd zijn er ook positieve kanten. Wat ik zie is dat het de kinderen de mogelijkheid geeft om al op jonge leeftijd te leren omgaan met verandering. En het brengt hen ook in aanraking met mensen uit verschillende delen en culturen van deze wereld. En ik zie dat deze kinderen zich meer concentreren op wat ze gemeen hebben en niet op de verschillen. Zouden we als volwassenen deze vaardigheid ook niet meer kunnen ontwikkelen? En zo hoop ik dat het iets is dat onze kinderen in de groei naar volwassenheid zullen meenemen in hun bagage.

*Zara = verzonnen naam